بعد از پتاسیم،منیزیم فراوان ترین کاتیون داخل سلولی می باشد.منیزیم به عنوان فعال کننده ی بسیاری از سیستم های آنزیمی درون سلولی عمل کرده و در سوخت و ساز پروتئین و کربوهیدرات نیز نقش دارد.تعادل منیزیم در رابطه با فعالیت های عصبی-عضلانی دارای اهمیت می باشد.از آن جا که منیزیم مستقیما در محل اتصال عصب به عضله فعالیت می نماید،نوسانات بوجود آمده در غلظت منیزیم سرم ،بر قابلیت انقباض و تحریک پذیری سیستم عصبی-عضلانی تاثیر می گذارد.به عنوان مثالففزونی منیزیم ،سبب کاهش تحریک پذیری سلول های عصبی-عضلانی می گردد،در حالی که کاهش آن تحریک پذیری و قابلیت انقباض سیستم عصبی-عضلانی را افزایش می دهد.منیزیم احتمالا به دلیل ممانعت از آزاد شدن انتقال دهنده ی عصبی استیل کولین،اثرات آرام بخشی در ناحیه ی اتصال عصب به عضله بر جای می گذارد.علاوه بر این،آستانه ی تحریک را نیز در رشته های عصبی بالا می برد.

منیزیم بر سیستم قلبی-عروقی نیز تاثیر گذارده و به صورت جنبی سبب اتساع عروق می گردد.هم چنین تصور می شود منیزیم اثری مستقیم بر شریان ها و شریانچه های محیطی دارد که منجر به کاهش مقاومت کل عروق محیطی می گردد.اختلالات منیزیم شامل هایپومنیزیمی و هایپرمنیزیمی است.